Ons huis grenst aan één kant aan het water, aan de andere kant aan de straat. Het zijgedeelte van het huis is vanaf de straatkant vrijwel onzichtbaar. Veel zichtbaarder is het huis vanaf de waterkant.
Omdat de kinderen groter worden willen we een bescheiden uitbreiding realiseren aan de zijgevel aan de straatkant. Volgens het bestemmingsplan is dat echter verboden.
En dus werd onze aanvraag, getekend door de orginele architect van het huis, afgewezen.
Ongeveer de helft van de kavel is verboden gebied om op te bouwen. Een regel die tien jaar geleden, toen de huizen zijn gebouwd, is bedacht. Nota bene in samenspraak met de architect. Die er nu spijt van heeft dat toen nogal willekeurig een lijn op de kavels is getrokken.
Het huis levensloopbestendig maken, nu populair maar tien jaar geleden nog niet, is nog even niet mogelijk.
Geheel anders is de situatie aan de andere kant van de kavel, de waterkant. Daar was het altijd al mogelijk om een tuinhuisje te plaatsen maar vanaf 1 januari mag er door nieuwe regelgeving fors worden gebouwd. Dat zal ook wel gebeuren want meer bewoners willen iets meer ruimte.
Maar het is juist de kant waar fors bijbouwen tot verrommeling kan gaan leiden.
De regels creeëren dus ongeveer de omgekeerde situatie dan die ze beogen. En die situatie kan alleen worden rechtgezet door het bestemmingsplan te wijzigen.
En daar heeft de gemeente Almere voor één gezin geen zin in. Er zijn belangrijkere problemen voor de gemeente.
Dus moeten we bewijzen dat meer bewoners in de straat geïnteresseerd zijn in een soortgelijke uitbreiding. Dat gaan we dan maar doen. Tussen Kerst en Nieuwjaar handtekeningen ophalen om een herziening van het bestemmingsplan in gang proberen te zetten.
Tegelijkertijd realiseren we ons dat als we succesvol zijn het nog even duurt en de kinderen dan mogelijk al zelfstandig wonen en de uitbreiding minder noodzakelijk is.
Maar we gaan er voor: voor meer ruimte en tegen de verrommeling. Maar natuurlijk ook tegen regels die het er voor mensen niet beter op maken maar slechter.
Omdat de kinderen groter worden willen we een bescheiden uitbreiding realiseren aan de zijgevel aan de straatkant. Volgens het bestemmingsplan is dat echter verboden.
En dus werd onze aanvraag, getekend door de orginele architect van het huis, afgewezen.
Ongeveer de helft van de kavel is verboden gebied om op te bouwen. Een regel die tien jaar geleden, toen de huizen zijn gebouwd, is bedacht. Nota bene in samenspraak met de architect. Die er nu spijt van heeft dat toen nogal willekeurig een lijn op de kavels is getrokken.
Het huis levensloopbestendig maken, nu populair maar tien jaar geleden nog niet, is nog even niet mogelijk.
Geheel anders is de situatie aan de andere kant van de kavel, de waterkant. Daar was het altijd al mogelijk om een tuinhuisje te plaatsen maar vanaf 1 januari mag er door nieuwe regelgeving fors worden gebouwd. Dat zal ook wel gebeuren want meer bewoners willen iets meer ruimte.
Maar het is juist de kant waar fors bijbouwen tot verrommeling kan gaan leiden.
De regels creeëren dus ongeveer de omgekeerde situatie dan die ze beogen. En die situatie kan alleen worden rechtgezet door het bestemmingsplan te wijzigen.
En daar heeft de gemeente Almere voor één gezin geen zin in. Er zijn belangrijkere problemen voor de gemeente.
Dus moeten we bewijzen dat meer bewoners in de straat geïnteresseerd zijn in een soortgelijke uitbreiding. Dat gaan we dan maar doen. Tussen Kerst en Nieuwjaar handtekeningen ophalen om een herziening van het bestemmingsplan in gang proberen te zetten.
Tegelijkertijd realiseren we ons dat als we succesvol zijn het nog even duurt en de kinderen dan mogelijk al zelfstandig wonen en de uitbreiding minder noodzakelijk is.
Maar we gaan er voor: voor meer ruimte en tegen de verrommeling. Maar natuurlijk ook tegen regels die het er voor mensen niet beter op maken maar slechter.
